Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2016

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Uri Avnery 1923 - 2018

Uri Avnery 1923 - 2018

De onvermoeibare vredesactivist Uri Avnery (94) is, omringd door vrienden, op 20 augustus in Tel Aviv na een kort ziekbed overleden. Geen in memoriam kan volledig vatten wat Uri Avnery voor Israël en voor de vredesbeweging heeft betekend. 

 

Avnery zette zich - als journalist, als parlementslid, als activist - af tegen vastgeroeste onwaarheden. Hij zwom tegen de stroom in, hoe sterk de stroming ook was. Een ondankbare taak. Hij maakte vele vijanden, hij werd weggehoond, maar Avnery - gedreven door een sterk rechtvaardigheidsgevoel - liet zich niet uit het veld slaan.

 

Avnery werd op 10 september 1923 geboren in Beckum, Duitsland, als Helmut Ostermann. Hij emigreerde met zijn ouders in 1933, na het aan de macht komen van Hitler, naar Palestina. 

 

Velen kennen Avnery als de eerste Israëli die een ontmoeting had met Jasser Arafat in het belegerde Beiroet ten tijde van de Eerste Libanon-oorlog in 1982, waarmee hij een opening creëerde voor Israël en de PLO om met elkaar in contact te treden. In die tijd waren contacten met de PLO in Israël bij wet verboden. Hij was ook een van de eersten die openlijk stelling nam voor een twee-statenoplossing: voor een onafhankelijk Israël en een onafhankelijk Palestina, vreedzaam naast elkaar. In de jaren 70 en 80 nog een absurd idee - pas later omarmd door vele Israëli’s. Sommige tegenstanders beantwoordden Avnery’s activisme met haat en geweld. Hij werd neergestoken en geslagen. Het sterkte hem alleen maar meer in zijn strijd voor vrede.

 

“[Palestijns] geweld is een symptoom. De bezetting is de ziekte - een dodelijke ziekte voor allen, voor de bezetters, Israëli’s, en voor degenen die onder het juk van de bezetters leven, de Palestijnen. Het beëindigen van de bezetting heeft daarmee de hoogste prioriteit.” Deze woorden liet Avnery noteren in een Amerikaans tijdschrift, The Progressive, in 2004, ten tijde van de Tweede Intifada, de tweede Palestijnse opstand. Onder Israëli’s ebde het geloof in een vreedzame oplossing met de Palestijnen in rap tempo weg, maar de vredesveteraan gaf niet op. Hij had geen keus, verklaarde hij vaak. Juist omdat er geen alternatief voor vrede is, en een gewelddadige oplossing geen échte oplossing kon bieden. Juist omdat hij vreesde voor het voortbestaan van het land waarvoor hij gevochten had, eerst als lid van de paramilitaire Irgoen in de jaren 30 en 40, later als soldaat in het nieuwe Israëlische leger en daarna als lid van de Knesset, het Israëlische parlement, van 1965 tot 1974 en van 1979 tot 1981. Hij bleef doorvechten, juist omdat hij ’t niet kon verteren hoe de bezetting de democratie van Israël om zeep hielp - een land dat hij, ondanks alle tekortkomingen, liefhad.

 

In 1993, ten tijde van de Oslo Vredesakkoorden, richtte Avnery samen met andere vredesactivisten Gush Shalom (Het Vredesblok) op. Een alternatief voor de, in Avnery’s ogen, te gematigde Vrede Nu-beweging. De vrede moest bevochten worden, het vredeskamp moest minder zijn oren laten hangen naar wat de Israëlische regering al dan niet besloot, de vrede moest gedragen worden door het volk. Door talloze demonstraties, petities, opiniestukken en directe actie liet, en laat, Gush Shalom haar stem horen - ook op de momenten dat het Israëlische publiek vredesmoe was, en alles uitzichtloos leek. Avnery liet het er nooit bij zitten: hij was realistisch, en daarmee optimistisch, over wat vrede voor Israëli’s en Palestijnen zou betekenen. Hij stond op het punt naar weer een vredesdemonstratie te gaan, tegen de Joodse Natiestaat-wet dit keer, toen hij in coma raakte, waarna hij enige dagen later overleed.

 

Voor SIVMO was Avnery een belangrijk voorbeeld, als scherp analyticus, en als hopeloze optimist. Avnery stond aan de wieg van SIVMO: hij inspireerde oprichtster Anneke Jos Mouthaan om geld in te gaan zamelen voor de Israëlische vredesbeweging. Er was onregelmatig maar altijd warm contact. In de eerste plaats vanwege SIVMO’s steun aan Gush Shalom. Dan omdat in elk nummer van De Brug een essay van Avnery te lezen viel, altijd prachtig geschreven, getuigend van grote wijsheid en humor. Maar ook zomaar was er af en toe persoonlijk contact, in goede en in slechte tijden – bijvoorbeeld vanwege zijn 90ste verjaardag, en na het overlijden van zijn vrouw en steun en toeverlaat Rachel.

 

De Israëlische vredesbeweging heeft een van haar scherpste, luidste en belangrijkste stemmen verloren. Laten we Avnery’s idealen altijd blijven koesteren en als inspiratie laten dienen om te blijven werken om van zijn geloof in een rechtvaardige toekomst voor Israëli’s en Palestijnen een realiteit te maken.

 

Redactie De Brug en bestuur SIVMO