Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2016

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Respijt

Respijt

Door Eldad Kisch

 

Mogen we zo kort na het staakt het vuren al iets over deze overmatige oorlog zeggen? Niet zozeer betreffende wat de toekomst zal brengen, want dat weet niemand, hoewel ik ook daarover bange vermoedens heb, maar over het karakter van de Israelische maatschappij.

 

Wat mij het meeste trof was de stoicijnse onverschilligheid van de gemiddelde Israeli voor de verwoesting en het lijden van de bevolking van Gaza. Nog nooit heb ik mensen die toch altijd als voormannen van links gelden zo geïntimideerd of zwijgzaam gezien.

 

Intelligentsia zweeg
De Israelische berichtgeving, die altijd wel een hoekje over had voor de demonstraties van links tegen oorlogen en misstanden, was nu opeens muisstil over de protesten. Zozeer dat onze buitenlandse vrienden vroegen of de oppositie geheel was ingeslapen.
Ook de intelligentsia zweeg of heeft een forse dosis brain-washing meegekregen in de loop der jaren. Geweld heeft het gewonnen van menselijkheid.

 

Het woord humanitair is uit onze lexicon verdwenen. Zowel bij de legerleiding, als bij de politici, als bij de politie. Humanitair is een vies woord geworden, want het gaat tegen ‘onze jongens', die niet meer dan hun plicht doen, nietwaar. En anti-demonstraties werden meteen de kop in gedrukt omdat het niet goed was voor het moreel van ons volk, dat ten alle tijde strijdbaar moet blijven. De democratie slinkt zienderogen.

 

Ik kan niet vaak genoeg zeggen dat de methodes van Hamas ten zeerste laakbaar zijn. Hun misbruik van hun eigen bevolking is weerzinwekkend en beschamend. Ook hun openlijke taktiek om hun doelwitten te concentreren op Israelische burgerbevolking is niet te verdedigen.

 

Dromerijen
Maar zoveel verwoesting, zoveel slachtoffers? Heeft dat enige zin gehad? Werd de Hamasregering in Gaza omvergeworpen door een verbolgen volk? Welnee. Pipe dreams. De ervaring leert dat het opzetten van een opgedwongen regering niet werkt. Zover zijn we nog niet. De Amerikanen proberen het in Afganistan en Irak, en onze eigen ervaring in Libanon enkele decennia geleden laat zien dat inplaats van je eigen zetbaas je nog ergere schurken tegenover je krijgt.

 

Dr. Gershon Baskin van IPCRI (het in 1988 opgerichte Israel-Palestine Institute for Research and Information) is een van de weinige Israeli's die de Hamas van nabij kent. In de loop der jaren heeft hij met vele van de leiders gesproken. Hij was ook nauw betrokken bij de moeizame contacten over Gilad Shalit; onderhandelingen kun je het nauwelijks noemen, want de onwil van beide kanten was groot.

 

Drijfzand
Interessant is dat Ehud Olmert misschien een nog ernstiger struikelblok bleek dan de hoge pieten van de Hamas. Olmert weigerde pertinent te onderhandelen met terroristen - alsof we dat niet altijd hebben gedaan en daarvoor altijd fors hebben ingeleverd. Baskin heeft niet veel hoop dat Hamas grondig zal veranderen in zijn wereldbeschouwing. De combinatie van godsdienstig fanatisme en politieke rechtlijnigheid is geen hoopvol recept voor plooibaarheid. Wat er na deze laatse confrontatie gaat gebeuren blijft een raadsel.

 

We zijn weer een stap verder het moeras en het drijfzand in geraakt. Hoe lang zal het duren de les te leren dat alleen praten een reële optie is?

 

Januari 2009

Eldad Kisch woont in Ramat Gan. Als gepensioneerd arts is hij actief voor Physicians for Human Rights.