Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Wonderlijk land

25-11-2013


Er wordt wel eens beweerd dat Israel er goed aan zou doen zich aan te passen aan haar Levantijnse omgeving. Wij zouden dan minder als een vreemde eend in de bijt bekeken worden door onze Arabische buren, en dat zou mogelijk de vrede naderbij brengen. Al die westerse efficiëntie wekt afgunst. Toch beginnen we op elkaar te lijken. De dictatoren van de ons omringende landen weten zich altijd te verrijken gedurende hun ambtsperiode. Enkele van onze politici hebben zich deze raad goed ter harte genomen, en zitten met hun handen diep in de publieke kas, of gebruiken hun machtspositie ter verbetering van hun economische toestand. Van de recente leiders van ons land hebben we enkele lelijke voorbeelden de revue zien passeren, en sommigen hebben hun wangedrag met gevangenisstraffen moeten bekopen. Het laatste voorbeeld is wel onze minister van buitenlandse zaken Avigdor Lieberman, maar hij was ons allen te slim af, inclusief de openbare aanklager, en hij is weer terug in zijn oude positie. Wat hij van plan is weten we niet precies, en de vrede zal hij niet nader brengen. Terzijde, de moord op een soldaat in Afula is buitengewoon betreurenswaardig en ook zinloos. Altijd koren op de molen van diegenen die de vrede niet zo hard nodig vinden.
Volgens onze koffiedikkijkers maakt Lieberman een goede kans om Nethanyahoe op te volgen als premier van Israel.

Het zal de objectieve waarnemer verbazen hoe weinig de dreiging van een potentiële Iranese atoombom hier een rol speelt in het dagelijkse leven. Onze rechtse politici mogen er dan de mond mee vol hebben, de gewone burger blijft kalm. Ik heb ook eerlijk gezegd nooit begrepen hoe wij in Israel recht van spreken hebben om Iran te verbieden hun eigen wapens naar eigen goeddunken te ontwikkelen. Zij zijn daar toch ook niet helemaal gek? En ze weten natuurlijk precies wat wij achter de hand houden. The balance of terror. Als Turkije dezer dagen besluit dat ze niet verder door het leven kunnen zonder atoombom, bombarderen we ze dan ook plat?
(Het NIW heeft zo'n jaar geleden over dit onderwerp enkele inwoners van Israel om hun mening gevraagd, en dat viel toen allemaal best mee).

Olijfboomgaarden maken een niet gering deel uit van het inkomen van de boeren op de Westelijke Jordaanoever. Dat feit is niet voorbijgegaan aan de settlers, die een onvoorstelbare mate van vernieling aanrichten in dit bezit, door gewoon vandalisme en door diefstal. Dit gebeurt bijna dagelijks. Als de Palestijnse eigenaars hun bezit lijfelijk proberen te beschermen, worden ze flink inelkaar geslagen. Ondanks veelvuldige klachten van de Palestijnen bij de autoriteiten worden de daders nooit gepakt, laat staan veroordeeld en gestraft. Zeer recent werd dit onderwerp behandeld door het dagblad Ha'aretz, de enige krant die zich voor dit soort zaken interesseert. De Israelische autoriteiten (leger en politie) worden voor hun nalatigheid eindelijk eens op hun nummer gezet. Niet dat zulke artikelen iets uit zullen maken. Het leger eet nu eenmaal uit de hand van de settlers en de klagende Palestijnen worden niet zelden gearresteerd op grond van klachten van de agressieve settlers wegens ordeverstoring (de orde van de bezettende settlers, wel te verstaan). Klachten over dit soort vandalisme zijn een steeds weerkerende litanie in de dorpen die ik met mijn dokters trouw bezoek. Soms laten ze ons de laatste boomgaard die zojuist is aangestoken werkelijk zien, in de misplaatste hoop dat wij er iets tegen kunnen doen. Een van die artikelen over deze misstand eindigt met een zin van Amira Hass die ik jullie niet wil onthouden:
"The officials must have decided that everything should be done to respect the public's desire not to know." 
Geldt dit eigenlijk niet voor de hele bezetting?