Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Humanitair is een codewoord voor anti-Israël

24-11-2011

 

Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten. We zijn daar terecht trots op. Hoeveel mag er van die democratie afbrokkelen voor we geen democratie meer zijn? We blijven ons natuurlijk een democratie noemen. Sommige totalitaire landen hebben dat woord zelfs in hun officiële naam opgenomen. Dus dat zit wel goed; kunnen we nog altijd nadoen, als er ook maar joods naast staat.

 

Afgeknabbeld wordt er wel, met de beste bedoelingen, daar niet van. Alles voor het joodse karakter en de veiligheid van ons bedreigde landje. Wat wordt nu beknot? De onafhankelijkheid van de Hoge Raad, de buitenlandse financiering van de humanitaire organisaties. U leest het toch wel goed? Humanitair is bij ons een codewoord voor anti-Israël. Wie gaf de ‘leugenachtige’ informatie aan de rechter Goldstone voor zijn eenzijdige VN rapport? Hij zegt nu zelf dat hij zich heeft laten inpakken. Juist, door diezelfde humanitaire NGO's.

 

Ook mijn geliefde dokters, Physicians for Human Rights – Israel, zullen onder die nieuwe maatregelen te lijden krijgen. Wie gaat de gratis uitgereikte medicijnen betalen? Het vervoer van de vrijwilligers naar de dorpen op de Westelijke Jordaanoever? De huur van de polikliniek voor illegale arbeiders in Israël (met honderden bezoekers per maand)?

 

'Artsen Israël medeplichtig aan marteling', was een bericht dat ik kreeg toegestuurd van een welwillende lezer. Ik had dit al eerder gezien, en dit is geen nieuw geluid. De titel is misleidend; het zou me niets verbazen als er bij 'keuring' door artsen hier en daar wat over het hoofd wordt gezien. Artsen zijn niet aanwezig bij de verhoren en het is pertinent niet zo dat artsen de zweep of erger hanteren.

 

In sepember 2009 schreef ik over hetzelfde onderwerp ‘dat artsen geconsulteerd worden vóór de ondervraging of de gevangene gezond is, en na de sessie of de 'behandeling' geen zichtbare nadelige gevolgen heeft gehad. Lang geleden ben ook ik persoonlijk met dit probleem als dienstdoende Israëlische legerarts geconfronteerd, dus niemand hoeft me te vertellen dat het niet bestaat.

 

Er is beroering in ons leger, want volgens sommige rabbijnen mogen vrouwelijke soldaatjes niet meer zingen voor een mannelijk publiek, op grond van de geheiligde uitspraak van onze geleerden: kol iesha erwah, wat zoiets betekent als de zang van dames leidt bij een normale, vrome man tot erotische gedachten. Tja, we hebben vrouwelijke gevechtspiloten, en nou dat.

 

Toch mogen we best eens iets positiefs zeggen over onze premier. Hij heeft een oplossing bedacht voor ons probleem met de medische voorzieningen in Israël en de stakende artsen-in-opleiding: importeren van artsen uit India. Briljant, nietwaar?

 

En dan even iets anders. Ik was laatst op een medische conferentie in het Hilton Hotel in Tel Aviv. Bij de lunch zat naast mij een keurige meneer, die ik nog nooit eerder had gezien, met een bord vol eten. Van tijd tot tijd kwam er een kelner langs, en dan vroeg hij iets wat ik niet kon horen. Toen ik bijna klaar met eten was, werd hem een pakje met plastic bestek gebracht. Hij begon daarmee met smaak te eten. Ik keek voorzichtig naar zijn achterhoofd, geen keppeltje, dus het was niet het bestek dat niet kosjer genoeg was. Toen kon ik me niet meer beheersen en vroeg hem hoe dat zat. Of hij misschien allergisch was voor het bestek van Hilton. Nee, dat was het niet, maar een vrome moslim eet niet van goud of zilver. Staat vast wel ergens in de Koran. Naar mijn bescheiden mening is er niet veel zilver besteed aan het Hilton bestek, maar dat moet hij zelf weten. Volgens mij had het zo lang geduurd tot zijn wens vervuld werd omdat een staflid van het Hilton naar een naburig goedkoop restaurant moest om het gewenste plastic te krijgen, dat hebben ze niet in huis. Het valt dus nog wel mee met de apartheid binnen Israëls Groene Lijn.