Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Hongerstaking

Er vonden laatstelijk enkele ontwikkelingen plaats, die direct verband houden met het werk van PHR. Ten eerste de hongerstaking van een groot aantal Palestijnse gevangenen, zowel de 'gewone' gevangenen als de Palestijnen in administratieve hechtenis. Dit is het enige wapen dat deze gevangenen met succes kunnen hanteren, en hun acties hebben uiteindelijk geleid tot verbetering van de voorwaarden van hun gevangenschap, zoals bv. familiebezoek. Ook de administratieve hechtenis wordt hierdoor in een nog ongunstiger daglicht gezet, en het gebruik van deze maatregel zal hopelijk flink worden ingeperkt. Het stemt tot vreugde dat er een overeenkomst kwam, vóór er ernstige gevolgen van de langdurige hongerstakingen bij deze sterk gemotiveerde Palestijnen optraden. De kampioen staken zette door tot 77 dagen!

 

Een ander, somber verschijnsel is het nieuws over verschillende gevallen van verkrachting, waar een beschuldigende vinger naar buitenlandse arbeiders wijst. De Israeli's zijn toch al niet gecharmeerd van deze groep vluchtelingen, uit politieke of financiële motieven, die nogal opvallen door hun donkere huidskleur. Een terugslag is zich al aan het ontwikkelen in zuid-Tel Aviv, waar zich een grote concentratie van deze ongelukkige mensen bevindt.

 

Zoals gezegd, zijn dit problemen waar de organisatie PHR zich dagelijks mee geconfronteerd ziet. De hongerstakers werden, zoals bij de eerste, wegbereidende gevallen, medisch begeleid door PHR. En de groep buitenlandse arbeiders, veelal illegaal in Israel verblijvend, is voor medische hulp bijna geheel angewezen op PHR. Hun noden zullen hierdoor alleen maar verscherpen.

 

De coup van onze leider Nathanyahoe vond ik een meesterlijke zet, vanuit zijn gezichtshoek. Zijn innige omarming van Mofaz en de 27 andere Kadima-parlementariërs geeft hem een lange adempauze. De waarnemers beoordelen deze stap nogal wisselend. Aan de ene kant krijgen we te horen dat er nu de gelegenheid is geschapen om verder rustig niets te doen inzake vrede, en alles aan te laten sudderen tot de verkiezingen over anderhalf jaar. Anderzijds geloven de geleerden dat er nu een unieke kans is geschapen voor Israel om pijnlijke concessies inzake vrede te doen, zonder dat de stem van de settlers daarbij een overmatige rol moet spelen.

 

Ik doe geen voorspellingen, we zien wel.

 

Het lopende werk gaat gewoon door. Zojuist teruggekeerd van een lange medische werkdag in het dorp Tamoen, nog een eind ten westen van Nabloes. Het heet een dorp, maar wel met 19.000 inwoners. Deze bewoners leven van landbouw, maar hun landerijen zijn voor een groot deel in beslag genomen door het leger, dat daarvan een 'vuurzone' voor onontbeerlijke oefeningen heeft gemaakt. Daardoor is er nu 40% werkeloosheid in Tamoen. De medische nood stijgt zo ook flink, omdat de mensen geen geld hebben om hun geneesmiddelen te kopen. We zouden na gedane zaken zelfs speciaal bedankt worden door de Palestijnse gouverneur van Toebas, die ons erg ophield omdat hij veel te laat kwam, maar noblesse oblige, nietwaar. Als compromis ontmoetten we hem op weg naar huis in een naburig benzinestation, waar hij ontroerd enkele woorden kwam zeggen in onze twee transitbusjes. Trouwens, Tamoen ligt in zone A, waar we helemaal niet mogen komen, dus graag niet verder vertellen.