Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Lichtpuntje

22-04-2015

 

Hoe je het ook wendt of keert, de dag die gewijd is aan de herinnering van de gevallen soldaten in Israel is een droevige dag. Al die jonge mensen die hun leven hebben gelaten voor de stichting en de verdere verdediging van de staat Israel. En daar begint dan de discussie: waren al die oorlogen zo nodig? Had het anders gekund? Het is waarschijnlijk het makkelijkst als je gelooft dat er geen keus was, dat het verlies van je kind of andere naaste een onvermijdelijk gevolg is van de moorddadige haat van onze vijanden. En dat onze wijze leiders alles hebben gedaan om die 'volgende oorlog' te vermijden.

De alternatieve herdenkingsceremonie denkt daar duidelijk anders over. Die alternatieve herdenking wordt al tien jaar gehouden, en hij wordt steeds beter bezocht. Dat is een hoopvol teken. Op het Jaarbeursterrein van Tel Aviv kwamen weer duizenden mensen samen om deze dag vanuit een ander perspectief te beleven. Georganiseerd door Combatants for Peace en Parents Circle, beide organisaties waar plaats is voor Israeli's en Palestijnen die het gemis van hun naasten betreuren en die de vijandschap van beide zijden van nabij hebben meegemaakt. De getuigenissen op die waardige bijeenkomst zijn schrijnend. Mensen die komen vertellen van haat, verlies, soms geleden onrecht door de bezetting, miskenning van de andere kant, zijn tot het inzicht gekomen dat alles op een dood spoor zit. Hier komt niets goed uit voort. Van beide kanten komen hier verhalen van de wil om de huidige werkelijkheid te veranderen, het aanvankelijk verwarrende begrip dat onze pijn en hun pijn niet zoveel verschilt, dat we inderdaad zoals we bezig zijn aansturen op die 'volgende oorlog', zonder dat er iets verandert. Dit is een avond van 'genoeg!', dit is een avond van contact tussen de partijen, dit is een avond van hoop. Precies wat er zo ontbreekt in het huidige Israel, gevoed door onze kortzichtige leiders.

Er waren ongewone strenge veiligheidsmaatregelen getroffen, met controle aan de ingang van het terrein en weer bij de ingang van de enorme jaarbeurshal. Dat is kennelijk nodig in dit land waar de politieke tegenstellingen steeds extremer worden. Binnen heerst een gevoel van verbroedering tussen de Israeli's en Palestijnen, die duidelijk allemaal het doel van de vrede komen dienen. Een waardige manier om de slachtoffers aan beide kanten van generaties van zinloze haat te gedenken.

Na afloop buiten een handjevol rechtse demonstranten die (gelukkig onverstaanbare) verwensingen schreeuwden, met grote Israelische vlaggen, alsof zij de echte patriotten zijn. Zij waren omringd door een cordon van politieagenten. Dat soort geschreeuw schijnt er ook bij te horen als deel van de democratie.