Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Links actief

21-02-2014

 

Vorige week vond een welbezochte, massale demonstratie van rechts plaats om Netanjahoe te sterken in zijn ideeën dat er niets toegegeven moet worden ten bate van de vrede. Geen flatgebouw minder bouwen, geen centimeter heilige grond opgeven! Na die sterke opkomst moest links toch ook iets doen. Afgelopen vrijdag organiseerde een combinatie van Vredespartijen een optocht van automobielen. De autoriteiten wilden een rustig week-einde en stonden ons toe om wat te toeren aan de noordkant van Tel Aviv, voornamelijk in Ramat Aviv, waar we weinig schade kunnen aanrichten en zo min mogelijk burgers zouden ergeren. Een optocht van zo'n 50 auto's, versierd met vlaggetjes en aankondigingen dat wij vóór de vrede zijn, reed in een geordende rij, mooi rechts houdend, door de vrij stille buurt, o.a. langs de Universiteit van Tel Aviv, zonder luid getoeter, dit alles vergezeld door een politieauto. Na een uurtje een rondje rijden konden we tevreden naar huis. Niemand had tegen ons geschreeuwd, gespuugd of obscene gebaren gemaakt. Nog veel erger is dat we 's avonds niet op het nieuws waren en de volgende dag niet in de krant. Zo'n demonstratie bestaat dus eigenlijk niet. De organisatoren meldden later op hun blog dat er wel 150 deelnemers waren, maar dat hadden wij dan niet gezien (?).

 

En op maandagavond  was de feestelijke uitreiking van de prijs op naam van Jeshajahoe Leibowitz. Een van de uitspraken in het jaar 1988 van deze veelzijdige en interessante man, die zich altijd sterk had uitgelaten over de verpestende invloed van de bezetting, luidde:

"Als de huidige toestand blijft voortbestaan, dan zal de hooliganisatie – of misschien kunnen we beter zeggen: de nazificatie – van het volk en de gemeenschap onvermijdelijk zijn".

De prijs die wordt uitgereikt door "Yesh Din" in samenwerking met de familie van Prof. Leibowitz, is bestemd voor mensen die zich verdienstelijk hebben gemaakt in de zin van de leer van Leibowitz. Deze laatste is zo'n beetje tot de profeet geworden van alle bange voorgevoelens van Israelisch links. De prijs is bedoeld voor personen die de toenadering van Palestijnen en Israeli's bevorderen, en voor mensen die zich beijveren de sociale kloven in onze samenleving te overbruggen.

Vorig jaar was de prijs toegekend aan een van de leidende artsen van PHR.

De prijswinnaars dit jaar waren: Dr Ron Pundak, bekend om zijn bemoeiingen die leidden tot de Oslo-accoorden en zijn verdere niet-aflatende activiteit in de richting van de vrede. De andere winnares was de minder bekende Mw Shula Keshet, die zich inzet voor minderheden in Israel, vooral in Zuid-Tel Aviv, en bewustwording van feminisme voor deze groepen bevordert.

Er werden gevoelige woorden gesproken, waar een vleugje pessimisme niet helemaal aan ontbrak.

Het publiek dat bestond uit veel bekende vredesactivisten, was samengekomen in het knusse Tsavta theater in Tel Aviv. Weer een mooi gevoel dat je niet helemaal alleen bent. Hoewel de aantallen van actief links bedroevend beperkt zijn.

 

En nog even een kort nummertje over water. Er is een bijna belachelijke discussie aan de gang over water voor de Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever. Het niveau van nietes en welles, 50 %, 70 % minder. En dan de vergadering uit stormen als er, hoe durven ze, een onschuldige vraag over wordt gesteld. Rij door de bezette gebieden. Kijk uit je ogen. Waar het land groen is met lekkende kranen en gebarsten buizen, daar wonen de kolonisten. Waar alles bruin en verdroogd is, en een droevig ezeltje naast een karretje en twee jerrycans met water staat, daar wonen Palestijnen. En voor dat beetje water heeft de Palestijn vijf à zeven keer zoveel betaald als een Israeli of een settler. Hun eigen water, nota bene!