Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Schaamte

19-11-2013

 

Vandaag moest ik mij schamen, als arts en als Israeli. Ik was een dagje mee met Annelien als toeschouwer bij het werk van de dames van Machsomwatch. Onze controlepost was Qalandia, ten noorden van Jeruzalem op weg naar Ramallah, het drukste controlepunt waar duizenden personen op de spitsuren langs moeten. Het gedrang is dan onmenselijk, de controlerende soldaten doen alles zo sloom mogelijk. Om dat eens mee te maken, op een rustiger tijd, gingen we erdoorheen. Ik met grote tegenzin; de associatie aan een abattoir, en nog veel erger, liet mij niet los.
In de verte hoorden wij de sirene van een ambulance en onze begeleidster, een ervaren machsomwatcher, zei ons, kom mee, dat moet je zien. Let wel, ik kwam hier niet op een medisch bezoek, maar om te zien hoe de Palestijnen als vee behandeld worden. Het wordt nu dus toch een (para)medisch stukje.
Palestijnse zieken waarvoor geen adequate behandeling op de Westelijke Jordaanoever bestaat, kunnen per moeilijk geval toestemming krijgen om in Oost-Jeruzalem behandeld te worden. Heel gecompliceerde gevallen kunnen zelfs Israel binnen komen om in een Israelisch ziekenhuis genezing te zoeken. Een Palestijnse ambulance brengt de zieke naar de controlepost, waar hij wordt overgeladen in een Israelische ambulance. De Palestijnse ambulance mag bij de controlepost binnen komen rijden als de Israelische ambulance aan de andere kant, ter plaatse fysiek staat te wachten. En pas dan beginnen de formaliteiten. 
Het eerste geval betrof een jongen van 16 jaar uit Ramallah, die na een ongeval aan zijn ruggewervels gewond was geraakt, en om medische redenen naar het Mukasset ziekenhuis in Oost-Jeruzalem zou reizen. Na een pijnlijke reis was hij inderdaad om 13:00 aangekomen bij de controlepost Qalandia, waar de andere ambulance, zoals het hoort, gereed stond.
Er bleek iets niet in orde te zijn met de papieren van de patiënt, en dat kon alleen in Ramallah geregeld worden. Dus met pijnlijke rug en al terug naar Ramallah.
Nu even een korte les in Israelische militaire regels en recht. De jongeman in kwestie was "manoea" (d.w.z. uitgesloten; dat betekent dat er een verdenking op hem rust van anti-Israelische activiteiten; niet dat hij ooit veroordeeld is, maar hij heeft als kind misschien stenen gegooid, of hij is mogelijk gewoon verlinkt, en is zo op een van de vele zwarte lijsten komen te staan). Het is niet makkelijk om zo'n etiket kwijt te raken. De zaak was volgens zeggen van een familielid, die bij de Israelische ambulance stond te wachten, voor zijn vertrek geregeld bij de autoriteiten, dat is vooral de geheime dienst, maar kennelijk niet goed genoeg. Dus met zijn ambulance terug naar Ramallah, en na gedane zaken weer naar de controlepost, waar hij om 17:00 arriveerde. Daar bleek er een nieuwe kink in de kabel te zijn, wat de patiënt een vertraging van één uur bij de controlepost opleverde. Gelukkig kon de zaak toch nog ter plaatse geregeld worden, en uiteindelijk kon de gewonde zeer pijnlijk overgetild worden naar de Israelische ambulance en vertrekken naar zijn bestemming in Oost-Jeruzalem. De chauffeur van de Israelische kant vertelde ons dat dit nog allemaal 'vlot' was verlopen, het kan veel erger.
Terwijl we stonden te wachten op de afloop van dit eerste geval kwam er een tweede Israelische ambulance het terrrein oprijden. Deze chauffeur vertelde ons dat er een zwaar zieke man van 26 jaar, met infusies, een bloedtransfusie en een beademingsapparaat op weg was van Nablus om opgenomen te worden in het Hadassah ziekenhuis in Jeruzalem. Dat hij mogelijk de reis niet zou overleven. Hier was werkelijk haast geboden. Wij konden duidelijk de Palestijnse ambulance het terrein van de controlepost zien oprijden, met gierende sirene, en zo de procedure timen. Ook hier vond een oponthoud plaats van een half uur. De controle van een gewone personenauto neemt hoogstens een paar minuten. Het zijn de gewone soldaten van de wachtpost die hier de lakens uitdelen. Dit zijn de kinderen die bepalen of de zieke echt ziek is, of een beetje ligt te simuleren. En vooral of de papieren in orde zijn.
In het verleden zijn er pogingen gedaan om deze levensreddende procedures te stroomlijnen, zo werd mij verteld, maar veiligheid gaat voor mensenlevens, en de soepele uitvoering van de overeenkomst laat op zich wachten.
Ik stond me te verbijten, en wilde iets doen. Het benaderen van de wachtende ambulances 'aan de andere kant', zo werd mij uitdrukkelijk gezegd, is levensgevaarlijk, want de jonge soldaten zijn zenuwachtig en hun vinger zit los aan de trekker.
Toen de ambulance eindelijk bij het ontmoetingspunt aankwam, was het ook aan de leken rond mij duidelijk dat deze man doodziek was. Met veel gesjor en gedoe werd de zieke met alle buizen, slangen en apparatuur overgehesen op de brancard van de Israelische ambulance, en kon hij zijn reis vervolgen. Dit alles onder toezicht van twee soldaten met hun wapen in de aanslag, die ons toebrulden dat er niet gefotografeerd mag worden. 
Het onmenselijke gezicht van de bezetting. Er moet hier verandering in komen, maar mijn mogelijkheden zijn beperkt. Ik ga mijn best doen.