Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

De vlag als barometer

15-04-2013

 

Zoals jullie weten horen patriottische Israëlische automobilisten op Jom Ha'atsmaoet (Onafhankelijkheidsdag) een nationaal vlaggetje op hun zijraam aan te brengen. Dat loopt per jaar terug, en volgens mijn uitgebreide observaties en tellingen zijn we nu in een betreurenswaardig nadir aangeland. Nog erger is de samenspanning met deze trend door de jeugdige verkopertjes, die al een week voor de blijde dag bij alle stoplichten zouden moeten staan om met hun vlaggetjes te leuren, en die nu, duidelijk volgens de conjunctuur, totaal uit het stadsbeeld verdwenen zijn. Er is werkelijk geen een meer op zijn post. Je kunt de vlaggetjes nog uitsluitend bij de supermarkt krijgen. Nou, dat doet geen serieuze chauffeur, nietwaar. Betekent dit iets? We gaan hier een meerkeuzetoets van maken. Oplossingen kunnen bij de redactie worden opgevraagd.

           

Sommige feministische dames willen graag bidden bij de Klaagmuur, keurig in de afdeling voor vrouwen, met keppeltjes en tallietot (gebedsmantels - gebruikelijk voor mannen). Dit wordt door de vromen in onze theocratie als niet gepast gezien, en je kunt daarvoor in het gevang komen. In plaats van dat ze het appreciëren dat de dames uitgebreid willen bidden, worden ze door de politie op orders van hogerhand (hoe hoog kan ik niet volgen) opgepakt en hardhandig verwijderd. Alsof onze politie niets beters te doen heeft.

 

Maar er is ook hoop. Gisteravond een Alternatieve Herdenkingsavond voor de gevallenen in Israëls geschiedenis. Georganiseerd door 'Combatants for Peace'. Dit is een organisatie van zowel ex-strijders van beide zijden van het geschil, Israëli's en Palestijnen, alsook burgers uit beide gemeenschappen die naasten verloren hebben in dit eindeloze bloedbad. Mensen die inzien dat geweld een steeds meer verslindende vicieuze cirkel in gang heeft gezet, die alleen maar escaleert, tenzij we besluiten: genoeg!

 

Wat was het opwekkende element aan deze avond? Niet de droevige verhalen van dood en gemis, maar juist dat een gigantische zaal van de Jaarbeursgebouwen in Tel Aviv, met meer dan tweeduizend plaatsen, te klein was om alle belangstellenden plaats te bieden, en dat er nog een zaal met een groot televisiescherm nodig bleek. Zo'n drieduizend mensen die begrijpen dat de officiële herdenkingen van heroïek en militarisme nergens heen gaan, behalve naar meer heroïek en militarisme. Elk jaar wordt deze manifestatie beter bezocht. Dat is de hoop.

 

'Combatants for Peace' heeft een keurige website; als jullie iets nuttigs willen doen, steun deze groep dan via SIVMO. En verder wens ik jullie morgen een vrolijke Jom Ha'atsmaoet barbecue.