Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Khader Adnan

Met grote voldoening en opluchting hoorden wij dat op 21/2 Khader Adnan zijn hongerstaking na 66 dagen heeft beëindigd, op grond van een toezegging van de openbare aanklager dat zijn administratieve detentie niet automatisch verlengd zal worden na 17/4. Eindelijk heeft iemand het licht gezien, zij het behoorlijk laat. Hierbij is de kous voor Adnan nog niet af; het terugvoeden naar zijn normale gewicht is niet zonder gevaar, en het is onduidelijk welke lichamelijke schade hij bij zijn extreme gewichtsverlies heeft opgelopen.

Op het laatst heeft Adnan veel nationale en internationale aandacht gekregen. Hiermee is de juridisch zeer aanvechtbare instelling van de administratieve detentie, die we trouwens geërfd hebben van het Britse Mandaat, nog niet van de baan, maar zijn kreet is over de hele wereld gehoord.

 

Eldad Kisch, 22-02-2012

 

Kafka's glimlach

15-02-2012

 

Israël ontwikkelde een vrij unieke juridische instelling: administratieve hechtenis. Dit is speciaal bedoeld voor Palestijnen. Je wordt gearresteerd, liefst 's nachts van je bed gelicht door enkele gorilla's. Er wordt niet vermeld waarvoor, of waarvan je wordt verdacht. Je wordt gevangen gehouden op een onbekende locatie, zonder contact met een advocaat of familie. Je wordt veelvuldig verhoord en daarbij vallen ook wel wat droge klappen. De medische behandeling is op zijn best summier.

 

Deze situatie kan een half jaar duren, en zonder veel moeite verlengd worden. Wij houden ruim vierduizend van deze gevallen gevangen, onder wie enkele vrouwen en meer dan honderd kinderen.

 

Khader Adnan, een 33-jarige Palestijnse bakker, kwam ook in deze loterij terecht. Maar hij nam het niet. Hij vond dat deze behandeling en de bijbehorende vernederingen niet pasten in een ontwikkeld land. Zijn enige antwoord op deze onterende toestand was een hongerstaking, als protest voor zichzelf en tegen de administratieve detentie in het algemeen. Hij staakt nu al zestig dagen. Zijn gezondheid is hierdoor uiterst precair geworden, zoals duidelijk moge zijn, en er is gevaar voor zijn leven. Hij is een ziekenhuis opgenomen onder zware bewaking en met handboeien aan zijn bed gekluisterd. En dat terwijl hij de kracht niet meer heeft om zelf op te staan. Hij eiste onderzoek door een onafhankelijke arts, niet van het gevangeniswezen, maar van Physicians for Human Rights. En ook alle verdere rechten die een gevangene toekomen.

 

Gisterenavond was er een demonstratie tegenover het Israëlische ministerie van Defensie in Tel-Aviv. Daar stonden we dan weer met ons tweehonderden, met spandoeken, om de eisen van Khader Adnan kracht bij te zetten, of om hem vrij te laten; hem en alle anderen. Te eisen dat er tenminste officiële aanklachten worden ingediend.

 

Let wel, nauwelijks tweehonderd mensen zijn bereid hun normale routine even te onderbreken voor deze principiële zaak. En wat antwoorden mijn rechtse tegenstanders? ‘Als de Palestijnen een bus opblazen houden ze ook geen rekening met mensenrechten.’ Een scherp antwoord, niet?

 

Ik betwijfel of we iemand wakker hielden, maar het was goed voor ons eigen geweten.