Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Waar ligt de grens? 

12-01-2012

 

Het leven in Israël is niet eenvoudig voor wie probeert consequent te zijn. Een voorbeeld. Ik ben bestuurslid van een waardige instelling, die geen enkele politieke mening uitdraagt. Het bestuur is samengesteld uit ex-Nederlanders, die samen het hele politieke spectrum vertegenwoordigen. Wij vergaderen eens in de paar weken, en zoals te doen gebruikelijk in dit soort opstelling, wordt er niet over politiek gesproken, hoewel je al gauw weet met wie je te doen hebt.

 

Ditmaal bood een aardige medebestuurder aan om ons in zijn huis te ontvangen. Het blijkt dat hij woont in Elkana, op de Westelijke Jordaanoever, zeg maar bezet gebied. Ik kom daar in principe niet, zeker niet bij de boosaardige settlers, en eigenlijk ook niet bij de vele Israëli's die daar soms alleen maar wonen, omdat het veel goedkoper is dan binnen de Groene Lijn, vaak zonder ideologische bijbedoelingen. Wat moet ik nu? Mijn eerste reactie was om niet mee te doen. Moet ik me ziek melden? Of de harmonie van het bestuur verstoren door de politiek binnen te brengen? Alles is hier politiek. Een extra verwarrend element in deze hele zaak is dat ik zonder bezwaar vlak naast Elkana met Palestijnen olijven heb geplukt of met mijn dokters een naburig Arabisch dorp bezoek. Leg dat maar eens uit.

 

Als een van de ontwikkelingen, door velen toegejuicht – door enkelen betreurd, moet genoemd worden de verordening dat in het Israëlische leger niet meer gesproken mag worden van de Westelijke Jordaanoever, maar uitsluitend van Judea en Samaria. Dat is symptomatisch voor een houding t.o.v. de bezetting, die dus eigenlijk met één pennestreek niet meer bestaat.

 

Ilana Hammermann is nu, na veelvuldige verhoren, ook eindelijk aangeklaagd bij de autoriteiten door Bennie Katzover, de priester van de settlers, wegens haar actie van ongehoorzaamheid (Palestijnse vrouwen en kinderen een dagje naar de zee brengen, weten jullie nog wel). En zij is daarenboven ontslagen door de uitgeverij waar ze voor werkte, omdat ze als te gevaarlijk om in huis te hebben werd gezien.

 

Onze kinderen en kleinkinderen worden ideologisch ook al op tedere leeftijd gebrainwashed. Ze worden meegetroond op educatieve schoolreisjes naar Hebron en andere joodse posten over de Groene Lijn, om de zegeningen van de joodse kolonisatie vroeg in zich op te nemen. Daar zijn sommige ouders het niet mee eens, en die afkeurende houding wordt door anderen weer onpatriottisch genoemd. En tenslotte worden middelbare scholieren opgeroepen om, in plaats van vlijtig hun huiswerk te doen, zich als vrijwilligers te melden bij de politie om ongewenste vreemdelingen, Palestijnse of anderszins, aan te geven en zonodig ook te helpen bij het afvoeren van deze elementen.

 

Dus alles is hier politiek. En hoe moet dat nou met onze democratie?