Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Israëlische politiek

07-05-2014

Hierbij een korte handleiding over het Israëlische politieke spectrum ten behoeve van de geïnteresseerde waarnemer. Tussen rechte haakjes is het aantal zetels vermeld in de huidige Knesset, die uit 120 zetels bestaat.
Het is het makkelijkste om te beginnen met het metafysische element, namelijk diegenen die geloven dat Israël door hogere machten aan het Joodse Volk is geschonken. Daar wordt dan in de eerste plaats God zelf verantwoordelijk gesteld voor onze aanwezigheid hier in dit roerige deel van de wereld. En de bewijslast is in de bijbel terug te vinden. Ik neem aan dat ongeveer twintig procent van de Israëlische bevolking deze ideeën als axioma onderschrijft, en dit behoeft in die kringen ook geen verdere uitleg of discussie. Zij vinden daarenboven dat de Halachah (de Joodse religieuze wetten en leefregels) voor elke Jood die in Israël woont bepalend moet zijn in zijn handel en wandel, en dat is ook ver doorgevoerd bij familiezaken zoals trouwen en echtscheiding. Dit is ook de bevolkingsgroep die het logisch vindt dat iedereen kosjer moet eten, bij alle officiële instanties binnen en buiten Israël, bv. bij de ambassades, El-Al, etc. Voor een kleine fractie van deze groep is dat niet goed genoeg en die eet nog kosjerder. (Een heel kleine splinter van de orthodoxie ziet de staat Israël als te weinig godgegeven, en keert zich tegen het huidige idee van Israël, maar dat is een verwaarloosbare fractie).
Een merendeel van deze godvruchtige groepering stemt op de uitgesproken religieuze partijen, strikt volgens ethnische afkomst, ashkenazisch (United Torah [7]) of sephardisch (Shas [7]). Dit zijn aangename partners in elke coalitie-regering, omdat hun programma er hoofdzakelijk in bestaat zoveel mogelijk geld binnen te harken voor hun jeshieves (Joods-orthodoxe scholing) en sociaal welzijn van hun trouwe kiezers. Politiek geloven zij dat het vlees beter is dan de benen, en als hun wensen met ruime financiële hand worden ingewilligd zijn ze bijna voor alles te vinden.
Een minderheid van de orthodoxe bevolking vindt politiek onderkomen bij de Likoed.
De Likoed, nu – tijdelijk? - samen met Israel Beiteinoe, is het grootste blok [31]. De ideologische, politieke inzichten van de Likoed komen voort uit het Greater-Israel idee, met een vleugje godsdienstige specerij, en zij hebben volgens mij die historische expansieve territoriale ambities nooit van ganser harte opgegeven, hoewel er natuurlijk wel wat Realpolitik bedreven moet worden in de huidige constellatie van de wereld. Zij zijn de belangrijke dwarsliggers inzake de vrede. Zij preferen natuurlijk wel uiteindelijk ook liever vrede dan perpetuele oorlog, maar op hun eigen termen, die niet haalbaar zijn vis-a-vis de eisen van de Palestijnen. Dit zijn de mensen die zeggen dat er geen partner is, of dat er geen Palestijns volk bestaat. Dat is ook altijd een mooi argument. Dat volk hebben wij nu eenmaal zelf geschapen, en of ze er 100 jaar geleden wel of niet waren is nauwelijks nog relevant.
Israel Beiteinoe is een rechtse partij, in die zin dat ze het in vele opzichten met de beginselen van de Likoed eens zijn. Hun achtergrond is veelal Russisch, met een ideologie die veel minder door godsdienst is ingegeven.
Het Jewish Home [12] is een nieuwe ster, met als leider Naftali Bennett. Ook nogal godsdienstig getint, en hij zou eigenlijk heel goed mee kunnen doen met de Likoed – en er ongemerkt mee kunnen versmelten -, ware het niet dat hier een 'Clash of Personalities' bij de grote voormannen meespeelt.
Een splinterpartij is Kadima [2], ooit opgezet door Ariël Sharon; de partij leidt een kwijnend bestaan, en is een slap aftreksel van de Likoed, maar staat wel iets positiever tegenover de vrede.
Dan komt er de grote middenmoot van welmenende partijen, die je misschien vredespartijen kunt noemen, omat ze een redelijk positieve houding tegenover de vrede in hun vaandel hebben. Ten eerste Ha'avoda (Labor) [15], nauwelijks meer een socialistische partij te noemen, een schaduw van zijn vroegere kracht en relevantie. Yesh Atid [19], een upstart met Yair Lapid aan de top; zonder een echt programma, een opgeblazen hete-lucht ballon, waar alles berust op de charmes en de mooie praatjes van de leider. Electorale beloftes die niet zijn nagekomen. Ik voorspel die partij geen lang leven. Hatenuah [6] van Tsipi Livni, een kleine, welmenende partij, die geschaad is door veel infighting aan de top.
Dan de serieuzere linkse partijen: Meretz [6] en Chadash [4]. Meretz ook een verschrompelde schim van zichzelf, ongeveer 4.5 procent van de bevolking. Daarnaast de twee puur Arabische partijen (United Arab [4], Balad [3]), met Chadash erbij als gemengd Arabisch-Joods. Die partijen halen het niet elk apart bij de volgende verkiezingen als de kiesdrempel verhoogd wordt – dat staat dezer dagen op het programma. Ze zullen dan moeten samensmelten om het hoofd boven water te houden.
Ik verwacht dat als er ooit een plebisciet gehouden wordt over vrede, met ietwat redelijke voorwaarden, een overweldigende meerderheid dit zal goedkeuren.
Nog een woordje over de zionistische achtergronden van de partijen. Dat het Joodse Volk ergens een eigen plek moet hebben, is de meeste toeschouwers duidelijk en die kunnen leven met die wens die werkelijkheid is geworden. Er speelt ook bij de meest verstokte seculieren toch iets bijbels mee, want anders hadden we niet dit onmogelijke stukje land verkozen om onze dromen te verwezenlijken.