Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Bestaat vrede afdwingen van onderaf?

07-02-2013

 

Nu onze toekomst toch weer binnenskamers bekonkeld wordt, met argumenten die niet veel goeds voorspellen voor het welzijn van de bevolking, ga ik maar even op de beschouwelijke toer.

 

Ik krijg van tijd tot tijd hoopvolle mailtjes van welmenende vrienden, zo van 'zie je wel, het volk wil helemaal geen oorlog'. De laatste opwelling was een filmpje van de enthousiaste Israëlische grafische ontwerper die een actie was begonnen op het internet dat 'Israeli's love Iran', en 'Israel will not bomb Iran'. Er was een enorme respons, niet alleen uit Iran maar over de hele wereld. En dan moet ik geloven dat Netanjahoe het licht ziet en tegen zijn vrouw zegt: "Tja, als al die mensen dat zo zien, misschien moeten we de atoomcentra van Iran liever niet bombarderen. Het is eigenlijk niet aardig." En Sarah knikt instemmend.

Zo werkt het volgens mij niet. Zeker niet in de dictaturen van deze wereld, en ook niet in de weinige democratieën. Noem maar eens een voorbeeld uit de geschiedenis waar het volk een oorlog heeft verhinderd. Lysistrata? Ophitsing en haat doen het altijd beter dan verstand en een koel hoofd. De 'solidariteit van de arbeiders' in de Eerste Wereldoorlog had ook niet veel te betekenen. Uiteindelijk loopt de invloed van de vredespartijen via de politiek, en ook dat blijft afwachten.

Het speet me trouwens dat uit het interview met de Joodse Omroep net voor de Israëlische verkiezingen – uit 50 minuten praten geen drie minuten gebruikt! – mijn mooie zin over de orthodoxe partijen was geknipt: "Altijd prettige coalitie-partners, de hoeren van de Israëlische politiek. Als ze maar geld krijgen voor hun jesjievoth [seminaries], dan mag verder bijna alles."

 

Laatst las ik over een prachtig psychologisch experiment in de verkiezingsperiode van 2008, natuurlijk in Amerika, waar het gaat over vooroordelen. Studenten kregen het volgende verhaal te horen:

'Mike, politiek actief, heeft een lezing gehouden op een propaganda-avond voor zijn partij. Er is na afloop nogal flink gedronken en Mike rijdt op weg naar huis tegen een boom, auto total loss. Een maand later, na zijn ontslag uit het ziekenhuis, houdt hij op de lokale radio een gepassioneerde speech tegen het rijden onder invloed.'

De studenten krijgen de vraag te beantwoorden: is hij een hypocriet of een vers overtuigd geheelonthouder? Het antwoord was afhankelijk van de politieke affiliatie (Republikeins of Democratisch) van de ondervraagden en van de gegevens die over Mike waren verstrekt. Als de gegevens Mike van de 'eigen' partij maakten, werd hij door slechts 16% van de ondervraagden van hypocrisie beschuldigd. Maar als hij van de 'andere' partij was, werd hij in 40%!, dus twee-en-een-half maal zo vaak, als hypocriet gezien! Dat gold naar beide kanten - dit is vooroordeel op zijn best.