Nieuwsbrief

 

Eldad Kisch

"Profiling"
Lees zijn column
 
Geef het andere Israël moed

Lees verslag 2015

Klik hier

 
 

Denk niet

'ik kan niets doen'

Klik hier

 

Column Eldad Kisch

Israël onderhandelde met de duivel. En toen?

Natuurlijk heb ik vol spanning deelgenomen aan de vreugde over de thuiskomst van Gil'ad. En ik was ontroerd samen met een grote meerderheid van de Isaëlische bevolking. Jazeker, ik maak me zorgen over de prijs die betaald is, en de te verwachten volgende acties en chantage. Maar dit moest gebeuren, weliswaar jaren te laat, en mogelijk om redenen die niet alleen humanitair waren. De hoofdzaak is dat Gil'ad nu thuis is en het was onze plicht om dat te bewerkstelligen.

 

Het is daarbij gebleken dat er zelfs met de duivel te onderhandelen valt. Hoe moeizaam dan ook. Bijna natuurlijk, zoals het hier nu jammer genoeg gaat, is dit eenmalige kanaal van overleg niet verder benut voor verdere opbouwende stappen en we zijn weer terug op ons gebruikelijke niveau van het uitwisselen van raketten.

 

Wij zijn ook echte schoolfrikken. Als Abu-Mazen (Mahmud Abbas) ongehoorzaam is, dan krijgt hij ook straf. Eerst dat gedoe met de VN en nu lik op stuk met UNESCO. Meteen weer bouwplannen op tafel, om hem te laten zien wie hier de baas is. (Alsof daar twijfel over mogelijk was). En als dat niet helpt kunnen we betalingen achterhouden.

 

Met het sociale protest is ook niet alles duidelijk. De laatste demonstratie op het Rabin-plein in Tel-Aviv was goed bezocht, maar de beweging zelf schijnt toch hoogte te verliezen. De aanbevelingen van de Trajtenberg-commissie kunnen nog lang op sterk water blijven liggen. En wie gaat dat betalen?

 

Het meest verontrustende is de oorlogszuchtige praat ten aanzien van Iran. Daar houd ik echt mijn hart voor vast. Het zijn de politici die brallen, terwijl het leger juist ernstige twijfels heeft over een extreme stap.